شعر و قصه ادبیات شعر نو....قصه گوی شب شیراز.

(قصه گوی شب شیراز چرا دم نزنی )..... مطالبی که در دفتر شعر و قصه ( این وبلاگ ) منتشر شده یا می شود تحت همین نام در سال 80 به چاپ رسیده است . این وبلاگ صرفا شعرهای احساسی و یا مطالب هم ردیف را دنبال می کند . در صورت استفاده از مطالب وبلاگ ذکر نام سراینده و آدرس وبلاگ الزامیست . از انتقال مطالب این وبلاگ به سایتها و وبلاگها و دیگر مکانهای انتشار که دارای ماهیت سیاسی و یا اجتماعی می باشند خودداری فرمایید . نظرات شما در مورد شعر احساسی باعث خوشحالی من می شود . امیر امیریان

خدا رحمت کند استادم ان پیر
نویسنده : امیر حسین امیریان .د. - ساعت ٩:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٢/٧
 

خدا رحمت کند استادم ان پیر

                               که بستم پای رفتن را به زنجیر

بگفتا کر در  این  مکتب  بمانی                   

                                تو  را  اموزم  انچه  خود  ندانی

به  دستوری  کنار  او  نشستم

                               کمر بر خدمتش  همواره  بستم

نخستین  درس  او درس وفا بود

                                دوم اموزش ام عشق و صفا بود

سوم گفتا که این سه در هم امیز

                                  به  تو  فرمان دیگر  باشدم  نیز

تو  را احساس  باید  چیره    گردد

                                   معلم  در  کلام  اندیشه  گردد

چو تعلیمش  ز من  هم  بر نیاید

                                 درون را جستجو کن بلکه  شاید

چو احساسی  نباشد در کلام ات

                                  کسی پاسخ نگوید جز سلام ات

بگوش جان شنیدم جمله  تعلیم

                                   فرو اورده  سر ،  اماده   تسلیم

چو  دیدم  مستعد  در  یاد گیری

                                    به همت هم نمودم  دستگیری

به اطرافم غزل را قلعه ای ساخت

                                   نگهبانم قصیده ، هر طرف  تاخت

سه  تاری  دادم  ان  فرزانه  پیر

                                    نمود  از بهر تنهایی ،  چو تدبیر

چو دور افتادم ار مطلب نیاشفت

                                   کنار شعر من شعری  دگر  گفت

که  تا  رمز   سرودن  را   بدانم

                                   کتابم  هدیه ای ،  تا من  بخوانم

می و میخانه را معنی نشان داد

                                  سرودن را  مجازی ،  هم امان داد

شراب معرفت زان  سان  که دانید

                                  یکی   قطره  به  کام  من  چکانید

بگفتا  عاشقی  کار   خطاییست

                                   بدین ورطه مشو چونکه  بلاییست

ولی در شعر خود عاشق بپا ساز

                                    ز معشوقش بگو  با  شور و با ناز

به زنجیری ز  مو  هم ، کن اشارت

                                    بنا  کن  از  جدایی ها  ،  عمارت

که در شعر تو  گر عاشق  نباشد

                                    کسی بر خواندنش راغب نباشد

به سعدی بردم و حافظ نشان داد

                                    به صید نکته زیشانم ، کمان داد

بگفت  از  مثنوی  دوری  نشاید

                                    رها کن  گر  تو  را  گویند  و  باید

مرا در شعر و موسیقی  رها کرد

                               ز شورش ، در دلم شوری به پا کرد

معلم بود و من را عبد خود کرد

                                   سپاس  بیکران  بر  ان  جوانمرد  

امیر حسین امیریان . د . چاپ ٨٠

روز معلم نزدیک است و هرکسی را دیونی است به معلمان خود و مرا نیز چنین است

در این راستا بر من وظیفه ایست که یاد کنم از انانکهاموختند بمن انچه باید و مرا عبد خود کردند و منت دارم زحماتشان را تا نفسی باقیست

ابتدا معلم اول که اموخت بمن و همه اموختنی ها را و شکر اورا . و دوم معلمانی که برگزیده او در میان انسانها بودند و سلسله انها .

سوم باید یاد کنم از پدر و مادر بزرگوارم که یاد دادند انچه را که باید و رحمت خداوند بر انهاباد .

و بعد دیگر بزرگوارانی که در محیط اموزش برای من کوتاهی نکردند .

و .......چون در این وبلاگ به شعر پرداخته ام از اساتید بزرگوارم یاد میکنم که بسیار راهنمایی نمودند تا بتوانم قلم بدست گیرم . بسیارند ولی دوست دارم از شاعرا ن  بزرگوار جناب نوا -جناب حقوقی - جناب ترابی که رحمت خداوند بر انها باد بحکم وظیفه یاد کرده باشم . روحشان شاد

اما معلم بیاد ماندنی من جناب شرافت شیرازی ( رحمت خداوند نثار روح ان بزرگوار)

که این شعر را  در مورد ایشان سرودم و در واقع معلم شعر و موسیقی من از ابتدا تا قبل از رفتن به سفر بود . روحش شاد . انچه دارم اگر که دارم از اوست.

 

روز معلم را به همه شما عزیزان معلم تبریک میگویم . شاد و سر بلند باشید