شعر و قصه ادبیات شعر نو....قصه گوی شب شیراز.

(قصه گوی شب شیراز چرا دم نزنی )..... مطالبی که در دفتر شعر و قصه ( این وبلاگ ) منتشر شده یا می شود تحت همین نام در سال 80 به چاپ رسیده است . این وبلاگ صرفا شعرهای احساسی و یا مطالب هم ردیف را دنبال می کند . در صورت استفاده از مطالب وبلاگ ذکر نام سراینده و آدرس وبلاگ الزامیست . از انتقال مطالب این وبلاگ به سایتها و وبلاگها و دیگر مکانهای انتشار که دارای ماهیت سیاسی و یا اجتماعی می باشند خودداری فرمایید . نظرات شما در مورد شعر احساسی باعث خوشحالی من می شود . امیر امیریان

نخستین درس او ....
نویسنده : امیر حسین امیریان .د. - ساعت ٥:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/٢/۱٦
 

خدا  رحمت  کند  استادم  آن  پیر

                  که بستـم  پای  رفتن  را به زنجیر 

بگفــتا  گر  در  این  مکتب  بمانی

                  تو  را  آمـــوزم  آنچه  خود  نــدانی

به  دستــوری  کنار  او  نشـستم

                  کمر  بر  خـدمتش  همواره  بستم

نخستین درس او ، درس  وفا  بود

                  دوم آموزش ام ، عشق و  صفا بود

سوم گفتا که این سه در هم آمیز

                  به  تو  فـــرمان  دیگر  باشـدم  نیز

تو  را  احساس  باید  چـیره  گردد

                  معلــم  در  کلام  ،  اندیشه  گردد

چو  تعلیمش  ز من ، هم  بر نیاید

                  درون را جستجو  کن ، بلکه  شاید

چو احساسی نباشد  در کلام ات

                  کسی پاسخ  نگوید جز  سلام ات

بگوش جان شنیدم  جمله  تعلیم

                  فرو  آورده  سر  ،  آماده  تســلیم

چو  دیدم  مستعد  در  یاد  گیری

                  به همت  هم  نمودم ،  دستگیری

به اطرافم غزل را قلعه ای ساخت

                  نگهبانم  قصیده ، هر  طرف  تاخت

سه  تاری  دادم  آن ،  فرزانه  پیر

                  نمود  از  بهـر تنهایی  ،  چو  تدبیر

چو  دور  افتادم از مطلب نیاشفت

                  کنار شعر من ، شعری دگر  گفت

که  تا  رمــز  سرودن  را  بـــدانم

                  کتابم  هـدیه ای ، تا  من  بخوانم

می و میخانه را معنی نشان داد

                  سرودن را مجازی ، هم  امان  داد

شراب معرفت زان سان که دانید

                  یکی  قطـره  به  کام  من  چکانید

بگفتا  عاشقــی  کار  خطاییست

                  بدین ورطه مشو  چونکه  بلاییست

ولی در شعر خود عاشق بپا ساز

                   ز معشوقش بگو  با  شور و  با  ناز

به زنجیری ز مو هم ، کن  اشارت

                   بنا  کن  از  جــدایی ها  ،  عمارت

که گر در شعـر  تو عاشق نباشد

                   کسی بر خواندنش  راغب  نباشد

به سعدی بردم و حافظ نشان داد

                   به صیـــد نکته زیشانم ، کمان داد

بگفت  از  مثنــوی  دوری  نشاید

                   رها  کن  گر  تو  را  گـویند  و  باید

مرا در شعر و موسیقی رها  کرد

                   ز شورش در دلم شوری به پا  کرد

معلم بود و  من را  عبد خو د کرد

                   سپاس بی کــران بر   ان جوانمرد

 

امیر حسین امیریان – چاپ 80

( معلم در دل صاحب خرد ، ماندگار است )

«به یاد استاد ارجمندم که همواره زحماتش فراموشم نمی شود . خدایش رحمت کناد »