شعر و قصه ادبیات شعر نو....قصه گوی شب شیراز.

(قصه گوی شب شیراز چرا دم نزنی )..... مطالبی که در دفتر شعر و قصه ( این وبلاگ ) منتشر شده یا می شود تحت همین نام در سال 80 به چاپ رسیده است . این وبلاگ صرفا شعرهای احساسی و یا مطالب هم ردیف را دنبال می کند . در صورت استفاده از مطالب وبلاگ ذکر نام سراینده و آدرس وبلاگ الزامیست . از انتقال مطالب این وبلاگ به سایتها و وبلاگها و دیگر مکانهای انتشار که دارای ماهیت سیاسی و یا اجتماعی می باشند خودداری فرمایید . نظرات شما در مورد شعر احساسی باعث خوشحالی من می شود . امیر امیریان

نجوای رفتن
نویسنده : امیر حسین امیریان .د. - ساعت ۱:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٥/٢٧
 

آرام , آرام

 

می فشارد سینه ام

 

چنگ می اندازد به دل

 

درد بی پایان

 

-         غم دیرینه ام

 

آرام , آرام

 

می خراشد سوز و غم

 

روح پاکم , قلب چون

 

-         آئینه ام

 

آرام , آرام

 

نجوای رفتن می کند

 

آنکه تا دیروز با من

 

-         می نشست

 

خنده هایش قفل غم را

 

-         می شکست

 

می رود آرام امشب از برم

 

آنکه با من عهد ماندن

 

-         بسته بود

 

آنکه روزی با من دل

 

-         خسته بود

 

چشم گریان می دوم

 

او می رود قران کجاست ؟

 

او نمی داند درونم

 

وه , چه غوغائی به پاست

 

باز می گردم قران و سینی

 

کاسه ابی به دست

 

در گشوده , کوچه خلوت

 

ان مسافر , رفته است .

 

                                                                 امیر حسین امیریان 80   چاپ


 
 
 
نویسنده : امیر حسین امیریان .د. - ساعت ۱:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٥/٢٧
 

خانم ايلار از لطف شما متشکرم .

                                                                                   امير

خانم هيلدا سپاسگزارم .

                                                                                   امير

خانم يلدا متشکرم .

                                                                                   امير

 


 
 
عروس ستاره
نویسنده : امیر حسین امیریان .د. - ساعت ٦:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/٥/٥
 

بر بام شهر دیشب

دل من چون ستاره

                                  - مهمان داشت

باغبانی نشسته بر لب بام

خنده می کرد و بذر گل

                                    می کاشت

چنگ مطرب ترانه ای سر کرد

اشک عاشق دو دیده را تر کرد

نو عروس ستاره خندان بود

سوز عاشق ز دیده پنهان بود

نور مهتاب هم خوش امد گفت

مژه چشم خاک ره را رفت

سبزه در سبزه بود و داودی

نشناختی عروس مهمان را ؟

                                              - تو عروس ستاره ها بودی

                                                               ا میر حسین امیریان چاپ 80